Χιονοδρομικά Κέντρα – Η μεγάλη ευκαιρία

| May 11 | 2018 | No Comment

Τα περισσότερα αν όχι όλα τα Ελληνικά Χιονοδρομικά Κέντρα δεν είναι βιώσιμες επιχειρήσεις. Αυτό βέβαια δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο.
Το Hintertux παραδείγματος χάριν, το οποίο είναι ένα από τα μεγαλύτερα Χιονοδρομικά Κέντρα της Αυστρίας, έχει κάθε χρόνο παθητικό ισολογισμό. Παρότι αποτελεί προπονητικό κέντρο Αλπικών αγωνισμάτων -ως παγετώνας λειτουργεί 12(!) μήνες τον χρόνο- εντούτοις δεν καταφέρνει να έχει κερδοφόρες ετήσιες χρήσεις. Αλλά ας το αφήσουμε για λίγο στην άκρη το συγκεκριμένο παράδειγμα…
Η Αυστρία ως χώρα, έχει λειτουργήσει υποδειγματικά εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε σχέση με τον ορειβατικό της τουρισμό και ειδικότερα τα Χιονοδρομικά της Κέντρα. Λόγο μίας ακολουθίας γεγονότων το τελευταίο διάστημα, έχει αναθεωρήσει την στρατηγική της όσον αφορά την Χιονοδρομία, η οποία κυρίως λόγο της κλιματικής αλλαγής, χάνει έδαφος στην προτεραιότητα σχεδιασμού της τουριστικής πολιτικής της. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν επιδοτούνται πλέον χιονοδρομικά κέντρα που βρίσκονται σε χαμηλά υψόμετρα.
Η άνθιση ωστόσο του mountain bike και κυρίως της ορεινής ποδηλασίας κατάβασης, του λεγόμενου downhill, αποτέλεσε το έναυσμα για στροφή του σχεδιασμού των Κέντρων -κατά την θερινή περίοδο- προς τις υποδομές και υπηρεσίες που σχετίζονται με την ορεινή ποδηλασία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Serfaus – Fiss – Ladis, παραδοσιακό Χιονοδρομικό Κέντρο των Αυστριακών Άλπεων, το οποίο με σωστό σχεδιασμό, επιμονή και δουλειά, κατόρθωσε τα τελευταία χρόνια να λογίζεται ως ένας εκ των κορυφαίων προορισμών σε παγκόσμιο επίπεδο, για τους λάτρεις της ορεινής ποδηλασίας. Ο μέσος όρος των εκδιδόμενων εισητηρίων του Ποδηλατικού Πάρκου κατά την θερινή σεζόν, ξεπέρασε τις 500 κάρτες ημερησίως, νούμερο το οποίο τα ελληνικά Χιονοδρομικά Κέντρα δεν πλησιάζουν ούτε στις καλύτερες μέρες χιονοδρομίας κατά την χειμερινή τους περίοδο…
Για να μην αναφέρουμε παραδείγματα όπως του Whislter στον Καναδά, που οι επισκέπτες κατά την θερινή περίοδο στο Whislter Bike Park, ξεπερνάνε τα 2.000.000…
Η Ελλάδα υστερεί σαφέστατα από τις αλπικές χώρες, όχι μόνο σε υποδομές αλλά κυρίως σε χιόνωση και χαμηλές θερμοκρασίες, ώστε να μπορέσει να αναπτύξει την χιονοδρομία και κατ’ επέκταση τα Χιονοδρομικά της Κέντρα.
Είναι πάρα πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο τα Ελληνικά Χιονοδρομικά, να στηριχθούν αποκλειστικά στην Χιονοδρομία και να λειτουργούν βιώσιμα με χιονοδρομική περίοδο που στην καλύτερη περίπτωση δε ξεπερνάει τους 3 μήνες. Η λειτουργία τους κατά την θερινή σεζόν ως Ποδηλατικά Πάρκα μπορεί να τους δώσει την οικονομική ανάσα που χρειάζονται ώστε να λειτουργούν απρόσκοπτα, αλλά και να αναπτυχθούν βιώσιμα δίνοντας νόημα πλέον και σε επενδύσεις που αφορούν και την χειμερινή τους περίοδο.

Τί γίνεται όσον αφορά την χρήση των Χιονοδρομικών ως Ποδηλατικά Πάρκα λοιπόν;
Είναι υπερβολή να πιστεύουμε ότι μπορεί η Ελλάδα να ανταγωνιστεί αλπικές χώρες σε επίπεδο Ποδηλατικών Πάρκων;
Έχουμε σίγουρα τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες, ώστε να έχουμε μία πολλή μεγάλη και ευχάριστη ποδηλατική σεζόν. Έχουμε τεχνογνωσία στον τουρισμό, καθώς και τις προϋποθέσεις που χρειάζονται (τοπία, ιστορία, πολιτισμός, γαστρονομία) ώστε να πλαισιώσουν την δραστηριότητα της ορεινής ποδηλασίας και να προσφέρουμε στον τουρίστα ένα συνολικό ελκυστικό τουριστικό προϊόν. Έχουμε τέλος το σημαντικότερο εκ των ποιοτικών πλεονεκτημάτων στον τουριστικό κλάδο που λέγεται με μία λέξη…”φιλοξενία”
Τί μας λείπει; Δύο πράγματα:
1.Υποδομές και Υπηρεσίες 2.Σχεδιασμός και Συνεργίες
Για τις Υποδομές για τα Ποδηλατικά Πάρκα δεν απαιτούνται ιδιαίτερα υψηλές δαπάνες. Ουσιαστικά οι περισσότεροι αναβατήρες στα Χιονοδρομικά μας Κέντρα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για τα ποδήλατα βουνού. Τα ποδηλατικά μονοπάτια που χρειάζεται να κατασκευαστούν, απαιτούν κυρίως όρεξη, μεράκι, συνεργασία με τοπικούς φορείς και κατά δεύτερο λόγο χρήματα. Η χρονική συγκυρία μάλιστα ευννοεί όσον αφορά τους πόρους, μιας και υπάρχουν τα χρηματοδοτικά εργαλεία που μπορούν να συνεισφέρουν στην επιδότηση ανάλογων project. (Αναπτυξιακός νόμος 2ος κύκλος / Χιονοδρομικά Κέντρα)
Οι Υπηρεσίες είναι κυρίαρχα θέμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αποτελούν ωστόσο μίας πρώτης τάξεως ευκαιρία να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, αλλά και παραγόμενο πλούτο για την τοπική κοινωνία.
Ο Σχεδιασμός ενός τέτοιου εγχειρήματος ΠΡΕΠΕΙ να γίνει από ανθρώπους με γνώση του αντικειμένου και με αποκλειστικό γνώμονα το συνολικό όφελος της περιοχής. Για αυτό και είναι απαραίτητες όλες οι Συνέργιες μεταξύ φορέων, τοπικής κοινωνίας και του επιχειρηματικού κόσμου για την μεγαλύτερη δυνατή ωφέλεια από ένα τέτοιο project. Ας ξαναγυρίσουμε στο παράδειγμα του Hintertux. Όπως προαναφέραμε το Hintertux έχει κάθε χρόνο παθητικό ισολογισμό. Πως παραμένει λοιπόν όχι απλώς ανοιχτό, αλλά ένα από τα κορυφαία Χιονοδρομικά στον κόσμο; Όχι δεν παίρνει κρατικές επιχορηγήσεις… Απλά ΟΛΕΣ οι επιχειρήσεις της περιοχής (ξενοδοχεία, εστιατόρια, καταστήματα κλπ), αντιλαμβανόμενοι της ωφέλειας από την 12μηνη χρήση του Κέντρου, συνεισφέρουν το 2% του ετήσιου τζίρου τους στο ταμείο του Χιονοδρομικού, εξασφαλίζοντας την απρόσκοπτη λειτουργία του Κέντρου, αλλά και την δική τους βιωσιμότητα… Αυτό είναι συνεργασία…
Ήρθε η ώρα στην Ελλάδα να καταλάβουμε τις ωφέλειες από τις συνέργιες και πόσο σημαντικό είναι σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες να συνεργαστούνε όλες οι εμπλεκόμενοι, για το κοινό καλό και την βιωσιμότητα των Χιονοδρομικών μας Κέντρων.
Η μεγάλη λοιπόν ευκαιρία των Χ/Κ είναι τώρα. Τώρα που οι συνθήκες ανάπτυξης έχουν ωριμάσει και τα χρηματοδοτικά εργαλεία είναι προσβάσιμα (ΕΣΠΑ, Leader κλπ), τώρα που η ορεινή ποδηλασία έχει τόσο μεγάλη δυναμική παγκοσμίως, τώρα που υπάρχουν και στην Ελλάδα άνθρωποι και εταιρίες με την ανάλογη τεχνογνωσία και εξειδίκευση.
Ας μην αφήσουμε και αυτή την ευκαιρία χαμένη…